13/06/2017

Bezoek van bisschop lode aerts aan de dekenij tielt op dinsdag 13/06/2017

Bezoek bisschop Lode Aerts aan dekenij Tielt

Er waait een frisse wind..

Dinsdag 13 juni bezocht Lode Aerts, de nieuwe bisschop van Brugge, dekenij Tielt. Er werd voor hem vooraf een programma uitgestippeld waarbij zijn medewerker, vicaris Koen Vanhoutte aangaf dat hij vooral graag mensen wou ontmoeten.

Ontbijt

De bisschop werd om 8.20 u bij een lekker ontbijt verwelkomd in zaaltje Tolentijn door deken Filiep Callens en de decanale werkgroep. Daar kreeg hij nog eens het programma en vooral ook de timing te zien.. Het zou een goed gevulde dag worden maar de bisschop begon er vol enthousiasme aan en Kristof De Bruyne was chauffeur van dienst.

Mivalti
Een eerste bezoek was Mivalti in Tielt. Omer, oudste diaken, 91 jaar, en in 1980 door Mgr Desmet gewijd wachtte daar de bisschop op, zichtbaar tevreden. De directie en beleidsploeg gaven toelichting bij hun visie en hun werking. Hun nieuwe logo weerspiegelt die visie ‘Mivalti om(w)armt je’ . Ze geloven in de regie van het eigen leven en willen mensen met een beperking gelukkig zien en inspraak geven in hun leven.  Ze hebben 165 cliënten van wie er 80 internen zijn. Er zijn 110 medewerkers en vrijwilligers die voor de omkadering en begeleiding zorgen. De bisschop bezocht enkele leefgroepen en telkens werd hij zo hartelijk verwelkomd. Er werd omarmd en geknuffeld. Soms zijn geen woorden nodig. De werkateliers geven aan de cliënten dagelijks perspectief en zinvolle bezigheid. Er worden kaarsen gemaakt, koekjes en keramiek gebakken, hout bewerkt.. er is de eigen moestuin..En wist je dat in de Kortrijkstraat 97 er een geschenkwinkel is Mivaltientje waar je de ambachtelijke kadootjes kan kopen? Er werd nog even gebeden aan de grot voor er afscheid werd genomen. Diaken Chris Nemegeer is daar thuis, dat voel je. Hij zorgt mee voor pastoraal in Mivalti maar is vriend aan huis..
 

Pittem
In Pittem wachtten de zusters oversten van de congregaties van de dekenij: de zusters van ’t Geloof, de zusters van Maria (Pittem) , de zusters van Helmet (Tielt) , de Passionistinnen (slotklooster Tielt) , de Dienstmaagden van Maria (Wingene), de zuster van o-L-Vrouw van 7 Weeën (Ruiselede) .Zr Lydie, overste van Pittem, verwelkomde de bisschop en zij dat hij op hen kon rekenen. De bisschop feliciteerde hen met hun engagement, nog altijd, op parochies, in het sociale werk. Bij een glaasje wijn werd bijgepraat.

Het middagmaal werd genomen in restaurant Samen dat in het klooster over een zaal beschikt. ‘Samen’ organiseert vier keer per jaar een middagmaal voor alleenstaanden, een ontmoetingsmoment. Een enthousiaste Maria Declerck, de alombekende parochieassistente van Pittem, verwelkomde de 120 eters en liet ons zingend bidden. De bisschop zat tussen de genodigden en luisterde naar zijn tafelgenotes, o.a Hedwige van 75, al 16 jaar weduwe. Ze was op zijn aanstelling in Brugge aanwezig, tijdig om het niet te missen. Ze kwam in de reportage op WTV! Dat hij nu haar tafelgenoot is, is toch wel een belevenis. Die eenvoud en hartelijkheid van de bisschop raken haar. Geen monseigneur maar bisschop Lode. Ik vraag naar Maria en Pittem: ‘ Wat zouden wij zonder Maria zijn..,’ klinkt het rond mij. Ze geeft zoveel impulsen, bezoekt zieken, heeft oog voor noden, is altijd enthousiast.

Voor koffie en taart kan de bisschop niet blijven, hij wordt in de Kapstok bij de kerk verwacht. Even een stop maken bij zij die met de restauratie aan de kerk bezig zijn en kort luisteren naar hun verhaal.. Een schare vrijwilligers die de Kapstok met Maria en onder de koepel van de Vincentiusvereniging, draaiend houden, verwelkomen de bisschop. Ze zijn met 35 die de noden van kansarmen willen lenigen. Ze hebben een voedselbank die tweewekelijks op woensdag open is.  Er worden ook af en toe kooklessen gegeven om te laten zien wat je met producten allemaal kan bereiden dat lekker en gezond is.
En ze hebben ook een soort kringloopwinkel met op de eerste verdieping Maddy’s shop, tweedehands kledij gesorteerd per leeftijd en per maat.. Dat sorteren vraagt tijd uiteraard, veel tijd, en men is kieskeurig, alleen wat draagbaar is, komt in de rekken. We zijn onder de indruk, ook weer van het enthousiasme van de ploeg en hun verhalen hoe ze bij Delhaize o.a. zoveel mogelijk pakketten weten af te pingelen. Je krijgt een warm gevoel na dit bezoek.
 

Wingene
Nog altijd op schema rijdt Kristof de bisschop langs Vlaamse velden naar het nieuwe WZC Amphora in Wingene. Hier verblijven 155 bewoners. De directeur licht toe dat men ook een dagcentrum heeft en een kortverblijf en dat men thuiszorg ondersteunt. Het gebouw is architecturaal een blikvanger met ruime gangen, veel licht, om rust te scheppen. De veertigduizend kleurige; keramische tegeltjes zijn de kunstzinnige touch maar bovenal gaat het om zorgen en omringen. Dit is de stek van diaken Danny van Wingene.  We nemen de lift naar de tweede verdieping en daar wacht een hele schare bewoners in de leefruimte. Een krasse dame heet de bisschop welkom. Bisschop Lode neemt de tijd om mensen persoonlijk te begroeten. Ondertussen wordt een hapje en drankje geserveerd. Priester Rik Depré mag zijn tante die er verblijft, voorstellen aan Lode. Op de eerste verdieping geurt het naar pannenkoeken en zijn de bewoners al aan het proeven. Florent, 90+, jarenlang koster, organist in Wingene, dus voorganger van Danny, heet de bisschop welkom, niet zonder enige emotie. Hij promoot de regio, waar het goed wonen is. En weer mag bisschop Lode zoveel mensen begroeten en beluisteren. Beneden wachten mensen van het dagverblijf. Joda, de huishond, een prachtige golden retriever, wil de bisschop ook even zien maar blijft er rustig bij. Ook hier weer een fruitige verrassing.
In het restaurant wachten de ziekenbezoekers van de dekenij. Zij mogen met de bisschop van een stukje taart en koffie genieten, ervaringen delen. We gaan nog even naar de Stille Ruimte die nog aangekleed zal worden. Diaken Danny stelt zijn pastorale medewerkers voor. Op elke verdieping is er ruimte voor pastoraal, voor zij die dat wensen maar de stille ruimte biedt families, bewoners de kans om zich bij afscheid of een moeilijk moment even terug te plooien op zichzelf of te bidden.
De mensen op het overdekte zonneterras wuiven de bisschop na die naar de Zande vertrekt. En Lode blijft lachen en wuiven.
 

De Zande in Ruiselede
De jeugdgevangenis ligt midden het groen en dichtbij de bossen. De voortuin oogt fraai met beelden en bloemen maar hoeveel treurnis schuilt achter deze muren. De directeur heet ook hier welkom en schetst kort wie hier verblijft en wat hun visie is, geen lang verblijf, als het kan, maar gericht op re-integratie. Weggeplukt worden uit je familie of vertrouwde kring, strikte regels opgelegd krijgen.. weten dat je in de fout ging, het is een trauma. De Zande is een instelling voor jongens onder de 18 die hier door de jeugdrechter geplaatst zijn. Vanuit Beernem kwamen echter ook drie meisjes die ervoor kozen om de bisschop te mogen ontmoeten. Ze wachten in de kapel, beschermd monument, maar ontwijd, geen kapel meer. Er werd binnenin een prachtige ‘box’ geïnstalleerd, lokalen en een vergaderzaal. Het begint onwennig.. Misschien had de bisschop hen beter alleen mogen ontmoeten. Hoe beginnen ze aan hun verhaal, wie durft beginnen.. Diaken Jean-Marie is erbij. Hij biedt hen wekelijks een luisterend oor, heeft begrip voor hun frustraties en zorgen. Maar het is bisschop Lode die erin slaagt het ijs te breken. Gemoedelijk en met veel empathie vraagt hij voorzichtig naar hun toekomstverwachtingen, naar wat moeilijk is hier. En stilaan komen ze los en worden we stil van hun getuigenis. Hoe kan de buitenwereld verstaan wat gevangen zitten betekent. Men biedt opleidingen aan, probeert hen moed in te spreken, toekomstperspectief te geven.. maar plots wordt via een zakelijke brief meegedeeld dat de detentie verlengd wordt. De wereld stort weer in. Dan zijn daar de opvoeders als vangnet. Zij proberen er de huiselijkheid in te krijgen. ‘Samen een kop thee drinken, samen TV kijken, velen hebben dat nooit mogen beleven en misten de o zo nodige warmte thuis,’ zegt een van de opvoeders. We zwijgen.
De bisschop wenst hen alle goeds,  veel moed om deze periode door te komen, mensen die hen omringen..

 

Tielt

Een laatste, eerder stille rit brengt ons naar Tielt. In de verte idyllisch tussen de velden, staat de kerk van Schuiferskapelle. We rijden het plein van de Sint-Pieterskerk op en daar wachten de jongeren, acolieten, misdienaars, plussers.. Zij krijgen even de tijd om bisschop Lode van dichtbij te ontmoeten en samen met hem te zingen voor de mis om 19 u begint.

De Sint-Pieterskerk heeft zich gevuld met velen die zich inzetten voor hun parochiale gemeenschap. Hetzij als lid van een kerkfabriek, als lid van een pastoraal team, als koorlid, als onderwijsmens of ziekenzorger, als manusje-van- alles of gewoon als meelevende parochiaan. Ze biedt plaats aan 500 mensen. De bisschop wou een sobere mis en zijn wens werd beluisterd. Er wordt gezongen, ondersteund door het koor en organist Tom. En het verbindt ons, net als de handen bij het bidden van het onzevader. Het evangelie van de dag gaat over ‘Gij zijt het licht, gij zijt het zout der aarde..’ Beter kan niet, zei deken Filip en inderdaad in zijn homilie riep de bisschop ons op om vanuit het evangelie, vanuit Jezus, licht en zout  te zijn, voorbeeld maar vooral  medemens voor anderen. Hij haalde nog even de Zande aan, hoe daar nood is aan licht en zout.. aan medemenselijkheid, warmte en vreugde.

En weer andere vrijwilligers hadden  in de namiddag 1500 belegde broodjes gemaakt en nog anderen bedienden mensen en een late shift zal wel opgeruimd hebben. En de kerk werd weer plaats van ont-moeting. En bisschop Lode zal wel moe geweest zijn van zoveel indrukken, zoveel mensen maar hij bleef glimlachen en verdween discreet maar hopelijk met een hemels gevoel van verbondenheid en steun. Want hij laat verder een nieuwe , frisse wind waaien, de wind van eenvoud en enthousiasme, de wind van bezieling. De wind van het ware evangelie, het evangelie van de nabijheid.

Gerda M.
 

Terug naar alle galerijen